اشعار فارسی

كهن دیارا، دیار یارا دل از تو كندم ولی ندانم
كه گر گریزم كجا گریزم؟ وگر بمانم كجا بمانم؟

نه پای رفتن نه تاب ماندن چگونه گویم درخت خشكم
عجب نباشد اگر تبرزن طمع ببندد در استخوانم

دراین جهنم گل بهشتی چگونه روید؟ چگونه بوید؟
من ای بهاران ز ابر نیسان چه بهره گیرم؟ كه خود خزانم

به حکم یزدان شکوه پیری مرا نشاید، مرا نزیبد!
چرا که پنهان به حرف شیطان سپرده‌ام دل که نوجوانم!

صدای حق را سكوت باطل در آن دل شب چنان فروكشت
كه تا قیامت دراین مصیبت گلو فشارد غم نهانم

كبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست
كه تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فروستانم